Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
28 / 5 / 2022

Σχεδόν ποτέ δεν γράφω για προσωπικά θέματα εδώ, όμως τώρα θα κάνω μια εξαίρεση και, μάλλον, θα καταλάβετε γιατί.

Το γεγονός είναι πολύ δυσάρεστο.

Πρόσφατα μια συγγενής μου πέθανε «από κορονοϊό» (και αυτά τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία εδώ). Δεν ήτανπολύ κοντινή συγγενής (όπως λέμε μάνα, πατέρας, αδελφός) αλλά ήταν αρκετά κοντινή και, μάλιστα, τη συμπαθούσα πολύ.

Ήταν μεγάλης ηλικίας, ομολογουμένως, άνω των 80. Είχε κάνει και τις τρεις δώσεις του εμβολίου. Την πρόσεχαν υπερβολικά (μάσκες συνέχεια, μην πλησιάζει κανένας, και τα λοιπά). Είχα να τη δω, δυστυχώς, πάνω από δύο χρόνια – εξαιτίας της υπόθεσης με τον κορονοϊό.

Είχε διάφορα προβλήματα υγείας, και πρόσφατα χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο μαζί με την κόρη της. Η κόρη της ήταν επίσης τριπλοεμβολιασμένη και προσεχτική μέχρι αηδίας, με μάσκες ώς το κούτελο και τα σχετικά.

Το νοσοκομείο στο οποίο πήγαν ήταν δημόσιο. Τις έβαλαν σε ένα δωμάτιο και μετά έφεραν και μια άλλη γυναίκα εκεί η οποία αποδείχτηκε, τελικά, ότι είχε Covid, και τις κόλλησε και τις δύο.

Εκτός του ότι λόγω όλων των μέτρων υποτιθέμενης προστασίας – τριπλά εμβόλια, μάσκες, και λοιπές αηδίες – αυτό φυσικά ΔΕΝ θα έπρεπε να είχε συμβεί, με εκπλήσσει η εγκληματική ανευθυνότητα του νοσοκομείου που τους «ξέφυγε» (δεν ξέρω πώς) αυτή η άρρωστη από Covid ώστε να τη βάλουν στο ίδιο δωμάτιο με δύο υγιείς ανθρώπους και να τους κολλήσει! Δεν ξέρω καν αν έγινε εσκεμμένα ή μη. Αλλά, όπως κι αν έγινε, είναι τρελό.

Η μεγαλύτερη κυρία τελικά έμεινε μέσα στο νοσοκομείο επειδή είχε, λέει, υγρό στους πνεύμονες· η κόρη της βγήκε υπό περιορισμό. Συνέχιζαν να κάνουν το τεστ στη μεγαλύτερη κυρία, και συνεχώς την έβρισκαν θετική, οπότε δεν μπορούσαν να τη βγάλουν. Μετά από κάποιες μέρες, ενώ η κόρη είχε συνέλθει, η μάνα έπαθε ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ ήταν ακόμα μέσα στη μονάδα Covid! Αλλά είπαν ότι δεν ήταν «κανονικό» εγκεφαλικό, ότι προήλθε από την καρδιά της...

Και τώρα εγώ αναρωτιέμαι: Τριπλοεμβολιασμένη – που είναι γνωστό ότι τα κωλοεμβόλιά τους προκαλούν καρδιακά προβλήματα, εκτός των άλλων – και έπαθε κάτι από την καρδιά της; Χμμμμ... Αλλά, βέβαια, μπορείς να πεις ότι ήταν λόγω ηλικίας και άλλων προβλημάτων που είχε...

Πολύ σύντομα μετά από αυτό, απεβίωσε μέσα στη μονάδα Covid (αλλά, ουσιαστικά, όχι από Covid παρότι ως τέτοιο θάνατο την κατέγραψαν), ενώ η κόρη δεν μπορούσε καν να πάει μέσα για να τη δει.

Στην κηδεία είχαν το φέρετρο ερμητικά κλειστό λες και θα πεταγόταν έξω κανένα βαμπίρ να τους φάει. Οι κουβαλητές φορούσαν στολές αστροναύτη αλλά – προσέξτε! – χωρίς κουκούλα: με τη μάσκα, δε, κατεβασμένη ορισμένοι από αυτούς. Δηλαδή, προς τι αυτό το θέατρο τώρα; Ποιον κοροϊδεύουν; Και, σε τελικά ανάλυση, είναι κάποιος τόσο ηλίθιος ώστε αληθινά να πιστεύει ότι ο νεκρός, κλεισμένος ερμητικά μες στο φέρετρο, μπορεί να σε κολλήσει κάτι; Αν είναι δυνατόν... Τι μαλακίες είναι αυτές, για να το πούμε χοντρά.

Το συμπέρασμα είναι ότι συντελέστηκε ακόμα ένα σιχαμερό έγκλημα από την κορονοκρατία που μαστίζει αυτό τον τόπο σαν πραγματική πανούκλα (γιατί αυτοί είναι η πανούκλα εδώ, όχι ο Covid).

Από πού θες να το πιάσεις το έγκλημα;

Να ξεκινήσουμε από την κατατρομοκράτηση; Η οποία τους έκανε να φοβούνται τον ίσκιο τους και να κάνουν τα κωλοεμβόλια; Δηλαδή, τους έκανε να φοβούνται τα πράγματα που δεν έπρεπε να φοβούνται και να μη φοβούνται αυτά που έπρεπε να φοβούνται;

Αν είναι να φοβάσαι κάτι σήμερα, δεν είναι ο καθαρός αέρας, ο δρόμος, η λαϊκή αγορά, τα σουπερμάρκετ, ή οι διαδηλώσεις· ούτε καν τα ΜΜΜ· και ούτε κουβέντα για τα καράβια, όπου ο χώρος είναι έτσι κι αλλιώς αρκετός (αλλά μέχρι πρότινος απαγορευόταν οι ανεμβολίαστοι να μπουν!). Δεν είναι τίποτα από αυτά που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Τα νοσοκομεία είναι εκείνο που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να κολλήσεις κάτι κακό από νοσοκομείο, μικροβιολογικό εργαστήριο, και τα λοιπά, παρά από οποιοδήποτε άλλο μέρος. Για τον εξής απλό λόγο ότι ανέκαθεν από εκεί ήταν πιο εύκολο να κολλήσεις κάτι κακό – πέρα από οτιδήποτε άλλο εγκληματικό μπορεί σήμερα να συμβαίνει εκεί μέσα.

Και να συνεχίσουμε τώρα με το έγκλημα; Το εμβόλιο (με τις τρεις γαμημένες δόσεις!) βγαίνει ξεδιάντροπο ψέμα ότι μπορεί να προσφέρει προστασία. Απαράδεκτη η αμέλεια από το νοσοκομείο ώστε να βάλει άνθρωπο με μεταδιδόμενη νόσο μέσα στο ίδιο δωμάτιο με υγιείς. Απαράδεκτο να τους πεθάνει, εν συνεχεία, άνθρωπος εκεί όπου υποτίθεται πως γίνεται εντατική φροντίδα για να τον σώσουν. Και, τέλος, απαράδεκτος ο στιγματισμός του νεκρού με το να βάζεις κουβαλητές ντυμένους με στολές αστροναύτη να μεταφέρουν το φέρετρο.

Αίσχος.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Οκτωβρίου (6/10)


Jon Ching (παράξενη τέχνη) — Busy Bodies (φιλμ μικρού μήκους) — Διαλυμένα αυτοκίνητα στο Λονδίνο του ’90 — Το Μικρό Βιβλίο της Ειρήνης (1970) — Walter Simonson (φανταστική τέχνη) — Kelly Freas & Star Trek — Virgil Finlay & A. Merritt — Mick Farren (1943 - 2013) (ροκ μουσικός, συγγραφέας φαντασίας) — Panic (φιλμ μικρού μήκους – 1979) — Οι μύθοι του La Fontaine με εικόνες του Percy J. Billinghurst — Boris Artzybasheff (τέχνη, οι Μύθοι του Κόσμου) — Adventures of Monsieur De Mailly του David Lindsay (1876-1945) — Styrbiorn the Strong, του E. R. Eddison (1882-1945) — 10 νοτιοκορεάτικες ταινίες επιστημονικής φαντασίας — Bastardica (μπασταρδεύοντας γραμματοσειρές) — Wyrd Daze (περιοδικά, δωρεάν)

 

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX