Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
28 / 5 / 2022

Σχεδόν ποτέ δεν γράφω για προσωπικά θέματα εδώ, όμως τώρα θα κάνω μια εξαίρεση και, μάλλον, θα καταλάβετε γιατί.

Το γεγονός είναι πολύ δυσάρεστο.

Πρόσφατα μια συγγενής μου πέθανε «από κορονοϊό» (και αυτά τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία εδώ). Δεν ήτανπολύ κοντινή συγγενής (όπως λέμε μάνα, πατέρας, αδελφός) αλλά ήταν αρκετά κοντινή και, μάλιστα, τη συμπαθούσα πολύ.

Ήταν μεγάλης ηλικίας, ομολογουμένως, άνω των 80. Είχε κάνει και τις τρεις δώσεις του εμβολίου. Την πρόσεχαν υπερβολικά (μάσκες συνέχεια, μην πλησιάζει κανένας, και τα λοιπά). Είχα να τη δω, δυστυχώς, πάνω από δύο χρόνια – εξαιτίας της υπόθεσης με τον κορονοϊό.

Είχε διάφορα προβλήματα υγείας, και πρόσφατα χρειάστηκε να πάει στο νοσοκομείο μαζί με την κόρη της. Η κόρη της ήταν επίσης τριπλοεμβολιασμένη και προσεχτική μέχρι αηδίας, με μάσκες ώς το κούτελο και τα σχετικά.

Το νοσοκομείο στο οποίο πήγαν ήταν δημόσιο. Τις έβαλαν σε ένα δωμάτιο και μετά έφεραν και μια άλλη γυναίκα εκεί η οποία αποδείχτηκε, τελικά, ότι είχε Covid, και τις κόλλησε και τις δύο.

Εκτός του ότι λόγω όλων των μέτρων υποτιθέμενης προστασίας – τριπλά εμβόλια, μάσκες, και λοιπές αηδίες – αυτό φυσικά ΔΕΝ θα έπρεπε να είχε συμβεί, με εκπλήσσει η εγκληματική ανευθυνότητα του νοσοκομείου που τους «ξέφυγε» (δεν ξέρω πώς) αυτή η άρρωστη από Covid ώστε να τη βάλουν στο ίδιο δωμάτιο με δύο υγιείς ανθρώπους και να τους κολλήσει! Δεν ξέρω καν αν έγινε εσκεμμένα ή μη. Αλλά, όπως κι αν έγινε, είναι τρελό.

Η μεγαλύτερη κυρία τελικά έμεινε μέσα στο νοσοκομείο επειδή είχε, λέει, υγρό στους πνεύμονες· η κόρη της βγήκε υπό περιορισμό. Συνέχιζαν να κάνουν το τεστ στη μεγαλύτερη κυρία, και συνεχώς την έβρισκαν θετική, οπότε δεν μπορούσαν να τη βγάλουν. Μετά από κάποιες μέρες, ενώ η κόρη είχε συνέλθει, η μάνα έπαθε ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο ενώ ήταν ακόμα μέσα στη μονάδα Covid! Αλλά είπαν ότι δεν ήταν «κανονικό» εγκεφαλικό, ότι προήλθε από την καρδιά της...

Και τώρα εγώ αναρωτιέμαι: Τριπλοεμβολιασμένη – που είναι γνωστό ότι τα κωλοεμβόλιά τους προκαλούν καρδιακά προβλήματα, εκτός των άλλων – και έπαθε κάτι από την καρδιά της; Χμμμμ... Αλλά, βέβαια, μπορείς να πεις ότι ήταν λόγω ηλικίας και άλλων προβλημάτων που είχε...

Πολύ σύντομα μετά από αυτό, απεβίωσε μέσα στη μονάδα Covid (αλλά, ουσιαστικά, όχι από Covid παρότι ως τέτοιο θάνατο την κατέγραψαν), ενώ η κόρη δεν μπορούσε καν να πάει μέσα για να τη δει.

Στην κηδεία είχαν το φέρετρο ερμητικά κλειστό λες και θα πεταγόταν έξω κανένα βαμπίρ να τους φάει. Οι κουβαλητές φορούσαν στολές αστροναύτη αλλά – προσέξτε! – χωρίς κουκούλα: με τη μάσκα, δε, κατεβασμένη ορισμένοι από αυτούς. Δηλαδή, προς τι αυτό το θέατρο τώρα; Ποιον κοροϊδεύουν; Και, σε τελικά ανάλυση, είναι κάποιος τόσο ηλίθιος ώστε αληθινά να πιστεύει ότι ο νεκρός, κλεισμένος ερμητικά μες στο φέρετρο, μπορεί να σε κολλήσει κάτι; Αν είναι δυνατόν... Τι μαλακίες είναι αυτές, για να το πούμε χοντρά.

Το συμπέρασμα είναι ότι συντελέστηκε ακόμα ένα σιχαμερό έγκλημα από την κορονοκρατία που μαστίζει αυτό τον τόπο σαν πραγματική πανούκλα (γιατί αυτοί είναι η πανούκλα εδώ, όχι ο Covid).

Από πού θες να το πιάσεις το έγκλημα;

Να ξεκινήσουμε από την κατατρομοκράτηση; Η οποία τους έκανε να φοβούνται τον ίσκιο τους και να κάνουν τα κωλοεμβόλια; Δηλαδή, τους έκανε να φοβούνται τα πράγματα που δεν έπρεπε να φοβούνται και να μη φοβούνται αυτά που έπρεπε να φοβούνται;

Αν είναι να φοβάσαι κάτι σήμερα, δεν είναι ο καθαρός αέρας, ο δρόμος, η λαϊκή αγορά, τα σουπερμάρκετ, ή οι διαδηλώσεις· ούτε καν τα ΜΜΜ· και ούτε κουβέντα για τα καράβια, όπου ο χώρος είναι έτσι κι αλλιώς αρκετός (αλλά μέχρι πρότινος απαγορευόταν οι ανεμβολίαστοι να μπουν!). Δεν είναι τίποτα από αυτά που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Τα νοσοκομεία είναι εκείνο που πρέπει άμεσα να φοβάσαι. Πιο πολλές είναι οι πιθανότητες να κολλήσεις κάτι κακό από νοσοκομείο, μικροβιολογικό εργαστήριο, και τα λοιπά, παρά από οποιοδήποτε άλλο μέρος. Για τον εξής απλό λόγο ότι ανέκαθεν από εκεί ήταν πιο εύκολο να κολλήσεις κάτι κακό – πέρα από οτιδήποτε άλλο εγκληματικό μπορεί σήμερα να συμβαίνει εκεί μέσα.

Και να συνεχίσουμε τώρα με το έγκλημα; Το εμβόλιο (με τις τρεις γαμημένες δόσεις!) βγαίνει ξεδιάντροπο ψέμα ότι μπορεί να προσφέρει προστασία. Απαράδεκτη η αμέλεια από το νοσοκομείο ώστε να βάλει άνθρωπο με μεταδιδόμενη νόσο μέσα στο ίδιο δωμάτιο με υγιείς. Απαράδεκτο να τους πεθάνει, εν συνεχεία, άνθρωπος εκεί όπου υποτίθεται πως γίνεται εντατική φροντίδα για να τον σώσουν. Και, τέλος, απαράδεκτος ο στιγματισμός του νεκρού με το να βάζεις κουβαλητές ντυμένους με στολές αστροναύτη να μεταφέρουν το φέρετρο.

Αίσχος.

 

 

Επίσης . . .

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...

 

Η Πολιτική της Φανταστικής Λογοτεχνίας


Η φανταστική λογοτεχνία είναι γεμάτη μονάρχες, ευγενείς, και αριστοκρατία. Το ίδιο (παραδόξως;) ισχύει και για την επιστημονική φαντασία (ή, μήπως, θα έπρεπε απλά να την πούμε φαντασία στο διάστημα;), όπως στο Dune του Herbert, ή, για ένα ακόμα πιο παλιό παράδειγμα, όπως στο Princess of Mars και τις συνέχειές του, του Burroughs. Σε όλα αυτά τα βιβλία έχουμε βασιλιάδες και βασίλισσες, πρίγκιπες και πριγκίπισσες, και κάθε είδους τρελό ή ηρωικό αριστοκράτη.

Πολλοί έχουν – εύλογα, ίσως – αναρωτηθεί γιατί. Γιατί, βρε παιδιά, τόση αριστοκρατία στη φανταστική λογοτεχνία; Γιατί ένα τέτοιο ξεπερασμένο πολιτικό σύστημα;

Για το Dune, συγκεκριμένα, είχα διαβάσει κάποιον να σχολιάζει ότι η κοινωνία του είναι «οπισθοδρομική». Και ίσως όντως να είναι... Δηλαδή, αναλογιστείτε: αυτοί οι άνθρωποι ταξιδεύουν στο διάστημα, αλλά ακόμα έχουν δούκες και βαρόνους; Δεν έχουν αντιληφτεί την έννοια της δημοκρατίας; Μαλάκες είναι;

Δε νομίζω, όμως, ότι όσοι σκέφτονται έτσι σκέφτονται σωστά ακριβώς. Η φανταστική λογοτεχνία (περιλαμβάνοντας και αυτή που είναι στο διάστημα, ή σε άλλους πλανήτες) δεν υποτίθεται ότι είναι για να σχολιάσει την κοινωνία, ή για να μεταδώσει κοινωνικές ή πολιτικές αξίες. Ανέκαθεν ο σκοπός της φανταστικής λογοτεχνίας ήταν να μας κάνει να βιώσουμε συναρπαστικές περιπέτειες σε μαγευτικούς κόσμους.

Και δεν μπορείς να το κάνεις αυτό με δημοκρατικό πολίτευμα, ρε άνθρωπε; Γιατί;

[Συνέχισε να διαβάζεις]